مکانیزم های کنترل

 

مکانیزم های کنترل نقش مهمی در هر سازمان تجاری ایفا می کنند، بدون آنکه نقش مدیران محدود شود. کنترل برای دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده مورد نیاز است، زیرا ابزارهایی را فراهم

می کند که بر عملکرد و تصمیم گیری سازمان تاثیر می گذارد. کنترل در واقع مربوط به مقررات و فعالیت های درون سازمانی برای دستیابی به نتایج مورد انتظار در ایجاد سیاست ها، برنامه

ها و شیوه های مناسب است.

مکانیزم های کنترل را می توان با توجه به توابع، ویژگی های محصول، ویژگی های جغرافیایی و اهداف کلی استراتژیک و مالی تنظیم کرد.

 

اهداف کنترل

 

سه مؤلفه مهم برای داشتن  ساز و کار کنترل در یک شرکت بین المللی وجود دارد: 

  •  دریافت داده ها و سرنخ ها برای مدیریت عالی بر نظارت، ارزیابی وهمچنین تنظیم تصمیمات و اهداف عملیاتی.
  •  به دست آوردن سرنخ هایی که بر اساس آن ، اهداف مشترک می توانند جهت هماهنگی مطلوب میان واحدها ایجاد شوند.
  •  ارزیابی معیارهای عملکرد مدیران در هر سطح.

در سال 1916، هنری فایول، کنترل مدیریت را به صورت زیر تعریف کرد:

 

" وظیفه کنترل این می باشد که همه چیز را با توجه به دستورات ،اصول مندرج شده و برنامه ای که تصویب شده است انجام دهد. هدف مشخص کردن اشتباهات است تا بتوان آنها را اصلاح کرد."

 

انواع مکانیزم های کنترل

 

حالت های مختلف برای کنترل کردن وجود دارد. تاثیرگذارترین آنها عبارتند از:

 

- کنترل شخصی

 

کنترل شخصی از طریق تماس شخصی با زیردستان به دست می آید. این نوع از مکانیسم کنترل به طور گسترده در شرکت های کوچک برای نظارت مستقیم بر مدیریت عملیاتی و کارکنان

استفاده می شود. از کنترل شخصی برای ایجاد فرایندهای ارتباطی بین مدیران در سطوح مختلف شرکت های چند ملیتی استفاده می شود. مدیران شرکت های بین المللی می توانند از

مجموعه ای از سیاست های کنترل شخصی برای تأثیرمثبت بر رفتار زیردستان استفاده کنند.

 

- کنترل بوروکراتیک

این نوع از کنترل با بوروکراسی ذاتی در یک شرکت بین المللی همراه است. این مکانیسم کنترل از برخی قوانین برای هدایت و تأثیرگذاری بر عملکرد واحدهای فرعی تشکیل شده است.

متداول ترین نمونه کنترل بوروکراتیک در مورد قوانین مربوط به هزینه های سرمایه است که در آن به تصویب مدیریت عالی نیازاست.

 

- کنترل خروجی

از کنترل های خروجی برای تعیین اهداف شرکت های تابعه وبرای دستیابی به نتایج هدفمند در بخش های مختلف استفاده می شود. کنترل خروجی بخش مهمی از مدیریت کسب و کار بین المللی

است، زیرا کارایی آن برای شرکت ها نسبت به کنترل بوروکراتیک بیشتر استمعیار اصلی برای قضاوت در کنترل خروجی  بهره وری، سودآوری، رشد، سهم بازار و کیفیت محصولات

است

 

- کنترل فرهنگی

 

فرهنگ سازمانی کلیدی برای به دست آوردن حداکثر خروجی و سودآوری است و از این رو کنترل فرهنگی یک ویژگی بسیار مهم برای اندازه گیری کارایی کلی یک شرکت به شمار میرود و

زمانی که  کارکنان شرکت سعی می کنند هنجارها و ارزش هایی را که توسط شرکت بیان شده است را اتخاذ و اجرا کنند، شکل می گیرد. کارکنان معمولا سعی میکنند رفتار خود را بر اساس

هنجارهای فرهنگی کنترل کنند که این امر همان خود کنترلی فرهنگی است . از این رو، وابستگی به نظارت مستقیم زمانی که هنجارها توسط خود افراد کنترل می شود، کاهش می یابد.

در یک شرکت با فرهنگ قوی،خود کنترلی به طور خودکار شکوفا می شود، که به نوبه خود نیاز به سایر مکانیزم های کنترل را کاهش می دهد.

 

روش های کنترل مکانیسم

 

هفت روش عمده برای کنترل یک سازمان تجاری وجود دارد که در زیر بیان شده است: 

 

1.  روش بازار

رویکرد بازار می گوید که نیروهای بازار خارجی، مکانیزم کنترل و رفتار مدیریتی در واحد های سازمان MNC را شکل می دهند. رویکرد بازار در هر سازمانی که دارای فرهنگ غیرمتمرکز

است، اعمال می شود. در چنین سازمان هایی،  بصورت آشکار و آزادانه در رابطه با کالاها مذاکره می شود. روند تصمیم گیری در این رویکرد عمدتا توسط نیروهای بازار هدایت و مدیریت

می شود.

 

2. رویکرد قوانین

رویکرد قوانین در یک سازمان قاعده گرا اعمال می شود که بخش اعظمی از تصمیم گیری ها به  قوانین و رویه های سازمانی اختصبستگی دارد. این رویکرد نیاز به برنامه ها

و بودجه ی گسترده ای دارد. قوانین روش کنترل، استفاده از کنترل های ورودی و خروجی را به شیوه ای سازمان یافته ، بطور اختصاصی بررسی می کند.

 

3. رویکرد فرهنگ سازمانی     

در سازمان هایی که رویکرد فرهنگ سازمانی را دنبال می کنند، کارکنان اهداف را به صورت یک مجموعه قوی از ارزش ها دنبال

می کنند. این ارزش های درونی ، بر مکانیزم عملیاتی سازمان

تاثیر می گذارد. مشاهده شده است که حتی زمانی که برخی از سازمان ها دارای استانداردهای قوی کنترل های رفتاری هستند، به طور

رسمی و درست رفتار نمی کنند. رویکرد فرهنگ سازمانی

نیاز به زمان بیشتری برای ایجاد تغییرات و یا تنظیم اهداف در یک سازمان دارد.

 

.  

 

4. فرهنگ گزارشگری

فرهنگ گزارشگری یک مکانیسم کنترل قدرتمند است. این در حالی است که مدیریت ارشد می خواهد بر عملکرد شرکت و کارمندان نظارت کند. پاداش دادن به پرسنل ، یک شیوه معمول در چنین

روش های کنترلی است. با این حال، برای دریافت حداکثر بازخورد ازاین روش، گزارش ها باید مکرر، صحیح و مفید باشد.

 

5. بازدید از شرکت های وابسته

بازدید از شرکت های تابعه یک رویکرد کنترل مشترک است. مضرات آن این است که تمام اطلاعات را نمی توان از طریق بازدید کنندگان رد و بدل کرد. کارکنان شرکت معمولا و اغلب وابسته به

شرکت های محلی می باشند.

 

6. ارزیابی عملکرد مدیریت

از این شاخص برای ارزیابی عملکرد مدیران شرکتها استفاده می شود. این مهم ، به عنوان یک ابزار برای  تصمیم گیری  مدیران عملیاتی می باشد. برخی از جنبه های کنترل را نمیتوان از طریق

این روش مدیریت کرد. نرخ رشد آهسته شرکت ها و محیط اقتصادی و سیاسی خطرناک اهمیت و احساس نیاز به این رویکرد را دو چندان میکند.

 

7. مقایسه هزینه ها و حسابداری

مقایسه هزینه ها و حسابداری یک رویکرد مالی است. که به علت تفاوت هزینه در بین واحد های مختلف شرکت های تابعه بوجود می آید. مقایسه عملکرد عملیاتی واحدها برای دستیابی کامل به این

روش ضروری است. مقادیر حسابداری با استفاده از مجموعه ای از قوانین که قابل اجرا با اصول یک کشور برای روبرو شدن با نیازهاست، باید مقایسه شود.

 

 

محدودیت های روش های کنترل

 

مکانیزم کنترل در همه ی کشورها یکنواخت نیست. شرکت های بین المللی باید با محدودیت های مختلف در هر کشور برخورد کنند تا بر اساس آن مکانیزم های کنترل آنها درهر کشور تغییر کند.

 

در اینجا تعدادی از محدودیت های عمده ای  که هر سازمانی را در تنظیم سازوکار مدیریت کنترل خود تحت تاثیر قرار می دهد، آمده است:

فاصله : فاصله جغرافیایی و اشکال مختلف تنوع فرهنگی یک محدودیت بزرگ در سیستم های کنترل است. امروزه، فرستادن ایمیل و فکس ارتباطات انسانی را تغییر داده است، که در اینچا تغییربه

معنای کاهش فاصله بین واحدها و کارکنان یک سازمان است.

تنوع : به دلیل تنوع، سخت است که یک سیستم کنترل مشترک برای همه اعمال شود. این به مدیرانی نیاز دارد تا به نیازهای کشورپاسخگو باشند. ویژگی های متنوع ممکن است به شکل کار،

هزینه، ارز، عواملاقتصادی، استانداردهای کسب و کار و غیره وجود داشته باشد.

درجه عدم اطمینان : داده های مربوط به مکانیزم گزارشگری ممکن است نادرست و ناقص باشد، و چالش های جدی را برای کنترل مکانیسم ها ایجاد  کند. با توجه به عدم اطمینان، مکانیزم های

کنترل باید بر روی تعیین اهداف و ایجاد برنامه هایی برای دستیابی به اهداف متمرکزباشند. 

 

 

نظرات کاربران

نظر خودتان را بنویسید