حمایت گرایی(سیستم پشتیبانی محصول داخلی)

 

حمایت گرایی یک سیاست محافظت از مشاغل داخلی نسبت به رقابت خارجی با استفاده از تعرفه ها، سهمیه واردات یا بسیاری از محدودیت های دیگر مرتبط با واردات کالاها و خدمات رقبای

خارجی است.

در بسیاری از کشورها، سیاست های حمایت گرایانه بسیاری وجود دارد، در حالی که یک توافق عمومی می باشد که اقتصاد جهانی به طور کلی از تجارت آزاد سود ببرد.

 

تعرفه های اعمال شده توسط دولت

 بهترین روش حمایت از مشاغل داخلی، حمایت از تعرفه های دولت است. افزایش قیمت محصولات وارداتی به دلیل اینکه برای آنها بیشتر هزینه می کنند نسبت به محصولات داخلی بیشتر است از

این رو برای مشتری جذاب تر می شوند. اعتقادات بسیاری وجود دارد که حمایت گرایی یک سیاست مفید برای صنایع نوظهور در کشورهای در حال توسعه است.

 

مقادیر واردات 

مقادیر واردات یکی دیگر از سیاست های دولت است. که میزان محصولات وارداتی به یک کشور را محدود می کند. این به عنوان یک راهبرد موثر تر از تعرفه های حفاظتی محسوب می شود.

تعرفه های اعمال شده توسط دولت همیشه مصرف کنندگانی را که حاضر به پرداخت هزینه های بالاتر برای کالاهای وارداتی هستند،را دفع نمی کند.

 

سیاست بازرگانی 

جنگ و رکود اقتصادی، دلایل اصلی حمایت از تولید داخلی است. از سوی دیگر، صلح و رفاه اقتصادی موجب تشویق تجارت آزاد می شود. در قرن های هفدهم و هجدهم، سلطنت های اروپایی به

شدت به سیاست های حمایت گرایانه متکی بودند. این به خاطر هدف افزایش تجارت و بهبود اقتصاد کشورشان بود. این سیاست ها در حال حاضر بی اعتبار شده است.

 

توافقنامه های تجارت متقابل

- توافقنامه های تجارت متقابل محدودیت های اقدامات محافظتی را به جای حذف کامل آنها بیشتر محدود می کند. با این حال، محافظه کاری هنوز هم وجود دارد و این زمانی شنیده می شود که سختی

های اقتصادی و یا بیکاری تشدید می شود.

 

 

در حال حاضر، حمایت گرایی در فرم خود منحصر به فرد است. اقتصاددانان از این فرم حمایت می کنند. بیشتر کشورهای ثروتمند دارای قوانین تجارت منصفانه هستند.

نخست موردی که اهمیت دارد این است  که اطمینان حاصل کنیم کشورهای خارجی صادرات یارانه ای ندارند  تا انگیزه های بازار تحریف نشوند تا از این رو تخصیص کارآیی در میان کشورها

نابود نشود.

دومین هدف این است که اطمینان حاصل کنیم که شرکت های بین المللی صادرات خود را به شیوه ای درست انجام می دهند. این مکانیسم ها به منظور افزایش تجارت آزاد است.

 

  پایان حمایت گرایی  )سیستم پشتیبانی محصول داخلی( در تاریخ  

بریتانیا شروع به پایان دادن به تعرفه های محافظ در نیمه اول قرن 19 پس از دستیابی به رهبری صنعتی در اروپا کرد. حذف انگلستان از اقدامات حمایت گرانه و پذیرش تجارت آزاد از وظایف

مختلف در مورد واردات(مثلا دانه های روغنی) بود.

سیاست های حمایت گرایانه اروپا در نیمه دوم قرن نوزدهم نسبتا ملایم شد. با این حال، فرانسه، آلمان و بسیاری از کشورهای دیگر، سیاست خاصی در گمرکات خود به منظور بهبود شرایط صنعتی

نسبت به رقابت با بریتانیا اعمال کردند. گمرکات در سال 1913 به شدت در جهان غرب کاهش یافت و تقاضای واردات تقریبا هیچ وقت مورد استفاده قرار نگرفت.

آسیب و جابجایی در جنگ جهانی اول موجب افزایش موانع گمرکی در اروپا در دهه 1920 شد. رکود بزرگ دهه 1930 موجب رکورد بیکاری شد که منجر به یک بیماری همه گیر شد.

ایالات متحده نیز یک کشور حمایت کننده بود و تعرفه های اعمال شده در طول دهه 1820 و رکود بزرگ به بالاترین سطح خود رسید. قانون تعرفه اسوتو-هاولی (1930) تقریبا 20 درصد تعرفه

واردات کالاها را افزایش داد.

سیاست های حمایت ایالات متحده از اواسط قرن بیستم از بین رفت. تا سال 1947، ایالات متحده یکی از 23 کشور شد که موافقتنامه تجارت متقابل (توافقنامه عمومی در مورد تعرفه ها و تجارت -

GATT) را امضا کرد.

GATT، که در سال 1994 اصلاح شد، توسط سازمان تجارت جهانی (WTO) در ژنو (1995) پذیرفته شد. مذاکرات سازمان تجارت جهانی منجر به کاهش تعرفه های گمرکی توسط اکثر

کشورهای بزرگ تجاری شده است.

 

 

نظرات کاربران

نظر خودتان را بنویسید